سیصد و سی و یک

حوصله خوندن وبلاگ آدمهای خوشبخت رو ندارم. حوصله ی حرف زدن با آدمهای خوشبخت رو هم ندارم. حوصله ی قرار گذاشتن و معاشرت باهاشونم ندارم. دلم یه بیچاره ی ظاهرساز بغض دار مثل خودمو میخواد. با هم بریم هات داگ بخوریم. بشینیم لب یه بلواری گازای درشت بزنیم به ساندویچامون با بغضامون فرو بدیم پایین. دور لب و لوچه مون سس مالی شه، از قیافه هم خنده مون بگیره، ریسه بریم. ریسه بریم رو غمامون، ریسه بریم رو بغضامون، ریسه بریم رو چشمای آبدارمون...