سیصد و پنجاه و هشت

واقعا خیلی خوبه که اگه آدم صبح زود بیدار میشه بره سر کار یا دانشگاه یا مدرسه یه کسی باشه که بیدار شه و صبحانه آماده کنه. خیلی کمکه و خیلی انگیزه ست و روحیه. مخصوصا روزهایی که استرس داره آدم یا اتفاق مهمی در پیشه. مامانم هنوز که هنوزه صبحها حواسش به صبحونه م هست و ظهرها و بعد از ظهرها که میرسم خونه حتما یه شربت یا اسموتی سرد تو یخچال در انتظارمه و خب نمیدونم چه جوری انقد حواسش به همه چی هست. این برای من خیلی عظیم و بزرگه. چون تو خوابگاه فهمیدم اینکه صبح یکی باشه یه لیوان چای بده دستت چقدر نعمت میتونه باشه، نه به خاطر خود چای تنها، بلکه به خاطر روحیه دادنش. خانوما و آقایونی هم که باید کله سحر بیدار شن، کاش همسراشون حواسشون بهشون باشه. شایدم این نکته خیلی مهمی نیست و من اونقدر قوی نیستم. من که هر بار بیدار مبشدم میدیدم هنوز هوا تاریکه و بقیه خوابن و من باید بپوشم برم میخواستم گریه کنم :دی