سیصد و هفتاد و یک

این که میگن شیراز شهر دو نفره ایه، اصلا حرف غلطی نیست. هر چقدر بیشتر پیاده تو کوچه خیابوناش راه بری، بیشتر میفهمی دو نفره ست. وای به حالت که بهار تنها بری شیراز.دلت میگیره ،دق میکنی از سینگلی:دی اگه دلبری دارید، بهارتون رو دست همو بگیرید برید شیراز. راه برید فقط. بشینید محوطه جلوی باغ عفیف آباد، شب حول و هوش نه یا ده! اون باد خنکه که موتونو میاره رو صورتتون میلغزونه و ناااااز میکنه، اون فضای زیبا و آروم و ستونهای چراغ و شکوفه های انار سرک کشیده از رو دیوار شما رو به هم عاشقتر میکنه.