چهارصد و بیست و شش

از این مناجاتهای زیر لبی که بی مناسبت و بی آداب و ترتیب برا خودت باهاش حرف میزنی، خودمونی، رفاقتی، خالص، قربون صدقه ش میری، ازش میخوای، ازش تشکر میکنی. از این ها که تو درونت انگار داریش و به مومن ترین شکل ممکن یه طور فطری حسش میکنی. که وقتی داری مثلا ظرف میشوری و بی لب و دهن گرم گفتگویی و انگار دیگه هیچ دنیایی اطرافت نیست.انگلیسی حرف میزنی، فارسی میگی، به زبون مادری میگی، به گویش ناحیه ای میگی. هر طوری که راحت ترینی!