صد و چهارده

والا راستشو بخواین ما خانوادگی استعداد سنگ کلیه داریم و خیلیامون یکی دو باری سنگ داشتیم و من از اونجایی که خیلی آدم ترسویی هستم و از درد سنگ کلیه که بنا به گفته ی همه چیزی معادل درد زایمان هست و خون بالا اوردن های بعد از عملش به شدت میترسم خودم رو بستم به این پیاده روی ها و دویدن و طناب زدن های شبانه وگرنه کاری به جوانان سرزمینم نداشتم که هر موقع که ما حتی تاریک ترین و کنج ترین جاهای پارک رو هم انتخاب میکنیم باز مغناطیس ما میکشدشون سمتمون وگرنه اونا که خودشون مقدس هستند .ماییم که مسئول تیکه انداختن ها و نگاه هاشون هستیم . قبول دارم ، د بلیم ایز آن می ... د جوک ایز آن می ... خاک تو سرم میخواستم توی همچین خانواده ی سنگ کلیه ای به دنیا نیام ، خاک تو سرم میخواستم دختر نشم . اون از دوچرخه سواریم که فتنه ست اینم از این ! اونم از استخرامون که انقد کثیفه .

کاش میدیدم یه دختری داره ورزش میکنه ، یه دختری میدوئه ، دوچرخه سواری میکنه ، اسکیت بازی میکنه ، کاریش نداشتیم . یک لحظه با خودمون فکر کنیم شاید این دختر از افسردگی از فکر و خیال ، از بیماری ، از هزار درد بی درمون ، از اینکه معتاد گوشیش نباشه ، از اینکه وقتشو پای آینه تلف نکنه پناه آورده به این ورزش .