دویست و شصت و نه

+ مث دلبستگی امنی

مث لبخند آبادی

+ کتاب " درخت زیبای من" هم تمام شد . اولین کتابی که خوندم و با اشکام خیس شد . زه زه دلمو برد پیش بچه های کوت عبدالله . هر سطری رو که میخوندم دلم میخواست زه زه رو بغل میکردم و اونقدر تنگ فشارش میدادم که قلب کوچیکش آروم بگیره . نمیذاشتم بیشتر از سنش درد بکشه . نمیذاشتم هیشکی به درخت پرتقال شیرینش دست بزنه . زه زه من قلبم برای تو میتپه ، از وقتی خودمو شناختم قلبم برای تو میتپیده . هر بار که از ته قلبم برای ظهور منجی دعا کردم انگیزه م تو بودی و بچه های مثل تو زه زه که بیاد و روزی رو بیاره که تو و همه ی بچه های کره ی زمین با خیال راحت شیطونیاتونو بکنین و نذاره غمی بیشتر از سنتون نکشین و بغلتون کنه که غصه ای رو زودتر از سنتون نفهمین . زه زه وقتی تو داشتی از چیستی درد میگفتی من داشتم میمردم برات

"درد یعنی چه. درد به معنای کتک خوردن تا حد بی هوش شدن نبود. بریدن پا بر اثر یک تکه شیشه و بخیه زدن در داروخانه نبود. درد یعنی چیزی که دل آدم را درهم می شکند و انسان ناگزیر است با آن بمیرد بدون آن که بتواند رازش را با کسی در میان بگذارد، دردی که انسان را بدون نیروی دست و پاها و سر باقی می گذارد و انسان حتی قدرت آن را ندارد که سرش را روی بالش حرکت دهد"،

وقتی داشتی از محبت میگفتی میخواستم همه ی جانم رو بریزم به پات

"با چنان محبتی به من لبخند زد که تمام چیزهایی را که در دنیا کم داشتم جبران می کرد .""از وقتی که واقعا محبت را کشف کرده بودم، هر چه را که دوست داشتم غرق در محبت میکردم"

و وقتی از فقر میگفتی دوست داشتم دست و صورتت رو غرق بوسه کنم و برات هر چقدر میخوای تیله بخرم

"در خانه ما فقر به اندازه ای بود که آدم خیلی زود یاد می گرفت چیزی را تلف نکند، هرچیزی پول می برد، گران بود.""مامان به من یاد داده که انسان باید همان چیز کمی را هم که دارد با فقیرتر از خودش قسمت کند ."

+ به موازات "درخت زیبای من" داشتم "وقتی نیچه گریست" رو میخوندم . و شاید کودکانه باشه ولی هر بار حس میکردم چقدر با وجود زه زه و حرفهاش نیچه و دکتر برویر و فروید و همگی داشتن چرت میگفتن . که نیچه به نظرم برای رسیدن به سوالهاش باید شاگردی زه زه رو میکرد و چیستی و چراهاش رو از زه زه میپرسید . کاش در تمام جهان اولویت بندی علی (ع) جاری بود . کاش حضرت نوازش هنوز بود .